PODSTAWOWE DEFINICJE, KTÓRE WARTO POZNAĆ

Business Angel - Anioł biznesu

Inwestor prywatny, zazwyczaj posiadający doświadczenie w działalności gospodarczej, który inwestuje swoje własne pieniądze i doświadczenie w małe przedsiębiorcze firmy. Aniołowie biznesu są najstarszym, największym i najczęściej używanym źródłem zewnętrznego finansowania przedsiębiorczych firm. Intensywny rozwój działalności Aniołów biznesu i upowszechnienie ich angielskiej nazwy na świecie nastąpiło na przełomie XX i XXI wieku. W Polsce aniołowie biznesu skupieni są w dwóch sieciach Polban i klub Lewiatan Buisness Angels.
.

Centrum Transferu Technologii

Jednostki doradcze i informacyjne zorientowane na wspieranie i asystowanie przy realizacji transferu technologii i wszystkich towarzyszących temu procesowi zadań.

Cross licensing agreement  

Porozumienie, w myśl którego dwa przedsiębiorstwa dzielą się patentami bez wnoszenia opłaty licencyjnej, jeśli wartość patentów jest równa.

Due diligence

Dokładne badanie i ocena możliwości inwestowania poprzedzające zaangażowanie funduszy. Proces ten zawiera przegląd kierownictwa przedsiębiorstwa, sposób i zasady prowadzenia biznesu, przewidywania, filozofię oraz warunki i zasady inwestycji.

Innowacje

Pojęcie to związane jest z zmianami i nowością. Innowacje bez zmian dotychczasowego stanu rzeczy i wprowadzania nowości nie istnieją. Nie każda jednak zmiana zasługuje na miano innowacji, gdyż znaczenie mają jedynie takie zmiany, które przyczyniają się do postępu w określonej dziedzinie, np. technice.

Inkubator przedsiębiorczości          

Jest instytucją rozwoju ekonomicznego i socjalnego powołaną dla selekcji, organizowania oraz przyśpieszenia wzrostu i sukcesu nowych, przedsiębiorczych firm poprzez kompleksowy program wspierania biznesu. Głównym celem inkubatora jest wypromowanie efektywnych przedsiębiorstw, które po opuszczeniu programu są zdolne samodzielnie przetrwać finansowo.

Po opuszczeniu inkubatora firmy tworzą miejsca pracy, rewitalizują środowisko lokalne, komercjalizują nowe technologie, tworzą dobrobyt i pomyślny rozwój lokalnej i narodowej gospodarki.

Kluczowymi elementami pojęcia inkubatora są:

• zarząd, który organizuje środki i rozwija związki biznesowe, marketingowe, menedżerskie odpowiednio do potrzeb przedsiębiorców - klientów,

• wspólne usługi biurowe, szkolenie, zaplecze techniczne i wyposażenie,

• dobór klientów i proces przyśpieszonego rozwoju, w wyniku czego przedsiębiorstwa stają się bardziej samodzielne oraz przygotowane do wyjścia z inkubatora,

• pomoc w uzyskaniu środków finansowych niezbędnych do rozwoju przedsiębiorstwa.

Inkubatory Przedsiębiorczości dodają wartości przedsiębiorstwom poprzez oferowanie we własnym obiekcie odpowiedniej powierzchni i elastycznych warunków najmu.

Inkubator Technologiczny

Wyodrębniona organizacyjnie, budżetowo i lokalowo jednostka, która zapewnia początkującym przedsiębiorcom z sektora MSP pomoc w uruchomieniu i prowadzeniu firmy oferującej produkt lub usługę powstałą w wyniku wdrożeniu nowej technologii. Inkubator technologiczny oferuje przede wszystkim: atrakcyjne cenowo warunki lokalowe przystosowane do rozwoju działalności gospodarczej opartej na wykorzystaniu technologii, obsługę administracyjno-biurową firm w inkubatorze, doradztwo biznesowe (kształtowanie profilu firmy, dostęp do pomocy prawnej, patentowej, pomoc w pozyskaniu zewnętrznego finansowania, dostęp do ekspertów technologicznych), promocję firm działających w inkubatorze, dostęp do laboratoriów i bibliotek lokalnej instytucji naukowej o profilu technicznym, sprzyjające środowisko innych, nie konkurujących z sobą przedsiębiorców z inkubatora, stojących w obliczu podobnych problemów.

Park Naukowy

Organizacja zarządzana przez wykwalifikowanych specjalistów, której celem jest podniesienie dobrobytu społeczności, w której działa, poprzez promowanie kultury innowacji i konkurencji wśród przedsiębiorców i instytucji opartych na wiedzy.

Dla osiągnięcia tych celi, Park Naukowy stymuluje i zarządza przepływem wiedzy i technologii pomiędzy szkołami, jednostkami badawczo-rozwojowymi, przedsiębiorstwami i rynkami. Ułatwia tworzenie i rozwój przedsiębiorstw opartych na wiedzy poprzez inkubowanie i proces pączkowania (spin-off). Dodaje przedsiębiorstwom wartości poprzez wysokiej jakości usługi oraz obiekty i terytorium o wysokim standardzie.

Proof of concept

Potwierdzenie technicznego i biznesowego potencjału nowego przedsięwzięcia gospodarczego (spin-out).

Przedsiębiorca W znaczeniu ogólnym, to ktoś, kto zakłada nowe, własne, małe przedsiębiorstwo. Twórcą pojęcia „przedsiębiorca" był francuski ekonomista J.B. Say, który około 1800 r. stwierdził: „Przedsiębiorca przenosi zasoby ekonomiczne z obszaru niższej na obszar wyższej wydajności i wyższego zysku". Zdaniem J. Schumpetera zadaniem przedsiębiorcy jest „twórcza destrukcja".

Przedsiębiorcy wprowadzają innowacje. Innowacje są specyficznym narzędziem przedsiębiorczości, takim działaniem, które nadaje zasobom nowe możliwości tworzenia bogactwa.

Przedsiębiorczość

Szeroko rozumiana zdolność do podejmowania różnych przedsięwzięć, która jest cechą ludzi aktywnych i energicznych, ujawniającą się w różnym wieku. Znawcy psychologii kwalifikują przedsiębiorczość jako cechę psychiczna., warunkującą zdolność bycia dobrym przedsiębiorcą. Według P.F: Druckera przedsiębiorczość jest praktyką, raczej sposobem zachowania niż cechą osobowości, a jej podstawami są raczej koncepcja i teoria niż intuicja. Nauka w przedsiębiorczości jest środkiem służącym osiągnięciu celów. Przedsiębiorczość polega na stworzeniu nowego rynku i nowego klienta, ale nie odnosi się tylko do instytucji gospodarczych.

Przedsiębiorczość akademicka

Przedsiębiorczość środowiska akademickiego rozumiana jest w dwojaki sposób. Potoczne i najbardziej powszechne jest ujmowanie przedsiębiorczości akademickiej jako wszelkiego rodzaju zaangażowania placówek naukowych, pracowników naukowych, pomocniczych i administracji, doktorantów i studentów w działalność gospodarczą. Włączanie do pojęcia przedsiębiorczości akademickiej problematyki tworzenia firm przez absolwentów czy jakichkolwiek firm tworzonych przez pracowników naukowych (nie bazujących na własności intelektualnej), to efekt włączenia uczelni do zbioru instytucji kluczowych dla kształtowania w społeczeństwie przedsiębiorczości w ogóle. Należy więc rozróżnić przedsiębiorczość akademicką w pojęciu potocznym - zachęcanie do tworzenia firm przez wszystkie osoby w jakimś stopniu związane z uczelnią, od przedsiębiorczości akademickiej w rozumieniu klasycznym —jak się to określa w literaturze przedmiotu - tworzenie spin-out.

W węższym ujęciu przedsiębiorczość akademicka jest ograniczona do zaangażowania pracowników nauki w tworzenie nowych przedsiębiorstw - tzw. spin-out.

W USA głównym przejawem przedsiębiorczości akademickiej jest bezpośrednie tworzenie firm opartych na wiedzy. Z kolei w Europie przedsiębiorczość akademicka definiowana jest znacznie szerzej, jako całe spektrum działań, w tym: wspieranie relacji na linii nauka—gospodarka, pre-inkubacja i inkubacja przedsiębiorstw wywodzących się z uczelni. Zdecydowanie odmienne jest również zaangażowanie europejskich i amerykańskich uczelni w procesy sprzedaży wyników badań, ich komercjalizacji oraz tworzenia firm odpryskowych spin-out jako jednych z dostępnych form realizacji przedsiębiorczości akademickiej w praktyce.

Wynika to z niższego poziomu przedsiębiorczości w Europie i konieczności zwracania uwagi na szersze spektrum problemów, w tym zarządzanie relacjami nauka - gospodarka, aktywizacja postaw przedsiębiorczych.

Risk Capital Zasoby finansowe inwestowane w wysoce ryzykowne przedsięwzięcia gospodarcze, zazwyczaj na wczesnym i nie sprawdzonym jeszcze etapie.

Seed Capital

Kapitał dla finansowania kiedy przedsiębiorca ma tylko koncepcję potencjalnie dobrego przedsięwzięcia gospodarczego, która wymaga dalszego rozwoju, sprawdzenia i oceny.       

Spin-off/ Spin-out       Pojęcia te są często stosowane zamiennie. Jednak można wskazać pewne różnice:

Spin-out – początkująca firma, utworzona na bazie własności intelektualnej szkoły wyższej, w której zazwyczaj szkoła wyższa ma udziały.

Firma typu spin-off/out – to nowa wyłoniona z organizacji macierzystej, założona w celu komercjalizacji wiedzy i umiejętności zespołu badawczego działającego na uczelnilub w przemyśle.

Spin-off – w ujęciu korporacyjnym - firma powstała poprzez wydzielenie się zespołu, departamentu, oddziału z innej organizacji. Procesy wydzielania spin-offów często elementem strategii firmy polegającej na skupianiu się przedsiębiorstwa na swojej kluczowej działalności bądź są elementem restrukturyzacji - podziału dużego przedsiębiorstwa na mniejsze firmy w celu zwiększenia elastyczności działania. Szczególnym rodzajem firm spin-off są firmy wywodzące się uczelni i placówek naukowo-badawczych, nazywane coraz częściej spin-out.

Start-up Pojęcie to charakteryzuje etap rozwoju przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo start-up, to takie, które ostatnio rozpoczęło działalność, niezależnie od jego wielkości. Najczęściej jednak jest to małe przedsiębiorstwo. Na tym etapie firma nie sprzedaje jeszcze swoich produktów komercyjnie. Nowo utworzona firma rozwija produkt i kompletuje dane marketingowe. Zazwyczaj istnieje na tym etapie nie dłużej niż jeden rok.

Technology push Model technologicznego pchania, który zakłada, że należy opracować technologię a następnie szukać mechanizmów i rozwiązań, dzięki którym będzie można zainteresować przedsiębiorstwa jej zakupem lub eksploatacją. Klasycznymi mechanizmami transferu technologii jest sprzedaż licencji, patentów i innych praw własności intelektualnej, wynikających z realizacji własnych prac badawczych.

Transfer technologiiProces transferu osiągnięć naukowych z jednej organizacji do innej w celu dalszego rozwoju i komercjalizacji. Zazwyczaj proces ten zawiera:

• identyfikację nowych technologii,

• ochronę technologii poprzez patentowanie i prawa autorskie,

• sformułowanie strategii rozwoju i komercjalizacji w takich obszarach, jak marketing i przekazywanie licencji istniejącym prywatnym przedsiębiorstwom oraz tworzenie

nowych technologicznych przedsiębiorstw (start-up). Transfer technologii jest pojęciem używanym dla opisania formalnego przeniesienia prawa do używania i komercjalizacji wynalazków i innowacji powstałych w placówkach naukowych do innego partnera. Szkoły wyższe zazwyczaj przekazują technologie poprzez ochronę (patenty i prawa autorskie), a następnie udzielanie licencji. Główne kroki w tym procesie to ujawnienie innowacji, patentowanie równocześnie z publikacją wyników badań i udzielanie licencji przedsiębiorstwom w celu ich komercjalizacji.

Własność intelektualna

Niematerialne zasoby przedsiębiorstwa, takie jak patenty,        copyright, znak handlowy, marka.

Venture Capital Środki finansowe angażowane w młode, innowacyjne przedsiębiorstwa, kiedy ryzyko i potencjalne zyski są wysokie. Venture Capital oferowany przez aniołów biznesu jest zazwyczaj bardziej spekulacyjny i na wcześniejszym etapie niż dostarczany przez formalne firmy typu Venture Capital.

COACHING

Jest to techniką podnoszenia kwalifikacji zawodowych oraz kompetencji u nowozatrudnionych pracowników. Coachem jest osoba z największym doświadczeniem zawodowym i wiedzą w danym sektorze działalności firmy. Cały proces  wdrożeniowy może trwać od kilku do kilkunastu tygodni. Rozpoczyna się on od wprowadzenia nowego pracownika, podopiecznego do firmy gdzie zostaje przedstawiony całej kadrze pracowniczej, a następnie zaznajomiony z obowiązującymi procedurami. Ważnym elementem jest wskazanie miejsca w strukturze organizacyjnej jakie będzie zajmował w nim nowy zatrudniony. Zadaniem opiekuna w  okresie przygotowawczym będzie przyuczenie nowicjusza do nowych zadań i obowiązków, z jednoczesnym wyjaśnianiem  nurtujących go zagadnień. Ważną kwestią z punktu widzenia procesu   jest pełna odpowiedzialność opiekuna za wszelkie błędy ucznia. Po okresie „próbnym” zostaje przygotowane sprawozdanie, zawierające zakres przeprowadzonego szkolenia, ocenę wiedzy nowego pracownika, jego  zaangażowanie, chęć dalszego rozwoju, umiejętność analitycznego myślenia oraz zdolność  do owocnego porozumiewania się na różnych szczeblach organizacyjnych firmy.

Coaching jest instrumentem szkoleniowym, niezwykle cennym, gdyż pozwala w sposób bardzo szybki i prosty  na wstępną ocenę nowego pracownika. Największą wartością  jest tempo przekazywania wiedzy i doświadczenia  przez najwartościowszego pracownika, będącego ekspertem z danej dziedziny. Wiedza i umiejętności zdobyte w trakcie szkolenia pozwalają mu identyfikować się z firmą, jej zasadami organizacyjnymi i etycznymi. Statystycznie nauczycielami w zakładzie pracy są pracownicy z wykształceniem średnim. Oni również czerpią pewien rodzaj wiedzy, który dostarczony został przez ucznia, coraz częściej posiadającego wyższe wykształcenie. „Nauczyciele” wyrażają w większym stopniu chęć uczestnictwa w różnego rodzaju szkoleniach podnoszących kwalifikacje. Badania wykazały, że pracownicy uważają za najlepszą formę dokształcania zawodowego kursy organizowane przez pracodawcę, a następnie bezpośredni kontakt z kadrą zawodową, tą bardziej doświadczoną.

Strategia a firma

Strategia jest skoordynowanym zespołem działań, podejmowanych przez organ zarządzający, w celu realizacji ściśle określonych zadań, nierozerwalnie związanych z uzyskaniem oraz zwiększeniem przewagi konkurencyjnej. Istnieje wiele podziałów w zależności od punktu odniesienia , którymi należy się kierować. Dla kadry zarządzającej ważnymi aspektami są: strategia korporacyjna,  biznesowa (oparta na konkurencyjności) oraz  funkcjonalna , która zawiera się przede wszystkim w zarządzaniu zasobami ludzkimi.

Strategia korporacyjna- polega na wyspecjalizowaniu branżowym poszczególnych oddziałów, filii wchodzących w skład korporacji, bazującym na bazie wspólnego  planu działania:

  • stabilizacji, kontynuacji
  • rozwoju - oparta jest na ewolucji produktów oraz ich dywersyfikacji
  • współpracy - dotyczy współpracy z różnymi podmiotami, jak również konkurencji

Strategia  współpracy przyczynia się bezpośrednio do ewolucji firmy. Tempo rozwoju przedsiębiorstwa opiera się w zasadzie na dwóch mechanizmach: wewnętrznym( wzrost realizowany jest w ramach struktur dośrodkowych, jak również nowo utworzonych filii) i zewnętrznym( gdzie współpraca oparta jest na różnych podmiotach). W przypadku konkurencyjności ponadgranicznej  wyróżnić możemy cztery rodzaje strategii: eksportową i multilokalną, globalną i transnarodową. Forma eksportowa polega na zaproponowaniu rynkom zagranicznym produktów lepszych jakościowo niż te, które proponowane są przez rodzimy przemysł. Strategia multilokalna dotyczy dużych firm z licznymi oddziałami rozrzuconymi na terenie wielu państw. Mechanizm działania tego układu polega na zrozumieniu uwarunkowań kulturowych poszczególnych regionów. Wysoka elastyczność  pozwala na dopasowaniu specyfiki działania poszczególnych filii do wymogów kulturowych panujących na danym obszarze ,co w konsekwencji zagwarantuje utrzymanie przewagi konkurencyjnej . Odmienne podejście do strategii multilokalnej reprezentuje forma globalna, która nie przewiduje tworzenia filii, a zasięgiem działania jest obszar globu. Produkty nie podlegają różnicowaniu lecz standaryzacji. Drobne różnice w upodobaniach regionalnych co do jego formy  nie mają większego znaczenia . Wszelkie zaistniałe problemy rozpatrywane są w skali makro. Mieszanką powstałą na skutek połączenia strategii globalnej i multilokalnej  jest forma transnarodowa. Mechanizm jej działania opiera się na ingerencji w funkcjonowanie przedsiębiorstwa, uwzględniający jednoczesne wymagania regionalne.

Potencjał rozwojowy firmy

- w opracowaniach widnieje wiele regułek dotyczących potencjału rozwojowego określających ten stan jako zdolność dostosowania  do zmieniających warunków zewnętrznych pod kątem konkurencyjności oraz makrootoczenia. Coraz częściej definiuje się go mianem możliwości sukcesu tkwiącego w samej firmie. Zgodnie z przedstawioną definicją możemy wnioskować ,że wielkość jego uzależniona jest od środków materialnych oraz niematerialnych firmy. W skład ich wchodzą kolejno: technologie, kapitał oraz wykształcenie kadry, jak również organizacja wewnątrz przedsiębiorstwa, ilość wynalazków , patentów. Posiadanie wyżej wymienionych zasobów tworzy przyjazną aurę do tworzenia nowych umiejętności, dzięki którym nasza firma będzie mogła uzyskać właściwą przewagę konkurencyjną.

Do pomiaru potencjału rozwojowego firmy może służyć jedna z metod:

  • Bilansu strategicznego firmy- w metodzie tej analizowane są wszystkie zagadnienia związane z jej działalnością . Wyszczególnione zostają także jej mocne strony  z pośród 12 elementów , które mają najmocniejszy wpływ na zarządzanie nią tj. relacje z otoczeniem, technika, technologia i organizacja, strategia rozwoju produktu, dystrybucji wyrobów, promocji i reklamy, cen, planowanie, gospodarka czynnikiem ludzkim, gospodarka majątkiem trwałym, gospodarka materiałowa, endogeniczne wyznaczniki procesu zarządzania, wyniki koszty i finanse.

Analizy kluczowych czynników sukcesu- obserwacji poddawane są tylko główne elementy, wywierające największy wpływ na działalność firmy. Składniki o mniejszym znaczeniu nie są brane pod uwagę. Ilość ich uzależniona jest od rodzaju sektora w jakim przedsiębiorstwo zostało usytuowane. Podstawa prawidłowego wykonania analizy to wypełnienie podstawowych kryteriów  oceny: pozycja na rynku (udział w nim,  w odniesieniu do najbliższego konkurenta),pozycja w dziedzinie kosztów (koszty jednostkowe, zmienne/ stałe, dynamika kosztów związanych z rozwojem i badaniami), image firmy i jej obecność na rynku, umiejętności techniczne i poziom technologiczny (stosowane technologie, stan techniczny firmy, jakość produktów),rentowność i stan finansowy, poziom organizacji i zarządzania (poziom wykształcenia pracowników i kadry kierowniczej, wydajność, struktury firmy). Wartościowanie poszczególnych elementów uzależnione jest od etapu rozwojowego firmy. Na początku rozwoju duży nacisk kładziemy na technologię, natomiast w fazie stabilnej działalności szczególną uwagę zwraca się na koszty. Analiza KCS powinna być wykonywana przez konsultantów z zewnątrz. Dzięki nim zostanie zachowany obiektywizm i dystans wraz z przedstawicielami firmy, którzy mają wiedzę nieformalną o przedsiębiorstwie. Otrzymane parametry porównywalne są z wynikami innych jednostek tego samego sektora przemysłu. Przyjrzenie się dokładne danym pozwoli nam na ustalenie pozycji w rankingach  konkurencyjności.

Foresight

Jest umiejętnością przewidywania oraz utrzymywanie ciągłej gotowości na zbliżające się zdarzenia oraz potrzeby. „Aktywne budowanie obrazu przyszłości” determinuje czynniki społeczne, ekonomiczne, ekologiczne, technologiczne oraz polityczne. Niewykorzystywanie tego mechanizmu nie dyskwalifikuje w żaden sposób menedżera firmy, zostanie on jedynie narażony na różnego rodzaju czynniki których wcześnie nie przewidział.

Do głównych założeń foresightu  należy: umocnienie dążeń oraz pozycji rozwojowych firmy na nowej mapie konkurencyjności, wspieranie oraz tworzenie mechanizmów wskazujących obszary o wysokim potencjale w które to powinny koncentrowane być energia i środki, podnoszenie świadomości kadry zarządzającej związanej z nadchodzącymi zmianami.

Foresight korporacyjny jest szczególnie dobrze znany w przedsiębiorstwach, gdzie na szeroką skalę wykorzystywane są osiągnięcia naukowe, technologiczne (przemysł farmaceutyczny, motoryzacyjny). Dotyczy to także  wiedzy o klientach, rynku, którego głównym celem jest strategiczne planowanie rozwoju przedsiębiorstwa nie tylko pod względem zarządzania lecz również inwestycji. Menedżerem w przypadku MŚP najczęściej staje się właściciel , który bezpośrednio zajmuje się interpretacją zachodzących przemian oraz wpływu na funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Zgromadzone w ten sposób informacje pozwalają w sposób pełniejszy, bardziej trafny  wybierać właściwą strategię rozwojową, która pozwoli w późniejszym okresie obniżyć ryzyko niepowodzeń związanych z przyszłością firmy.

Korzyści jakie wypływają z zastosowania Foresightu:

- wskazuje właścicielom kierunek ewolucji oraz mechanizmy przemian zachodzące w otoczeniu zewnętrznym

- pozwala menedżerom na szczegółową analizę potencjalnych rozwiązań dopasowując je do różnych, możliwych wariantów rozwojowych firmy, dotyczy to również tych działalności, które dobrze nie rokują.

Zastosowanie tej metody działania pozwala MŚP stworzyć system monitorowania nadchodzących zmian. Staje się sygnałem umożliwiającym przygotowanie się do warunków panujących w niesprzyjającej atmosferze rynkowej bądź szybkiego rozkwitu. Największym poligonem doświadczalnym dla FORESIGHTU jest sfera zarządzania strategicznego oraz innowacyjność produktów. W większych przedsiębiorstwach w rolę foresighterów zostają wcieleni, oddelegowani pracownicy bądź zatrudnieni konsultanci z zewnątrz.

Czym jest innowacyjność

Innowacyjność – szereg działań zmierzających do wprowadzenia zmian, których celem jest podniesienie konkurencyjności, nowoczesności, sprawności różnego rodzaju podmiotów. Czynności te w konsekwencji mają na celu podniesienie wartości firmy poprzez wprowadzanie zmian, poczynając od wykorzystywania potencjału pracowników, wdrażanie  nowych produktów poprzez wprowadzanie ulepszeń technologicznych, a skończywszy na modernizacji sieci informatycznej, reklamie. Biorąc pod uwagę szerokie spektrum tego zagadnienia innowacje mogą być dzielone na grupy tematyczne. Określają one zachodzące zmiany na różnych płaszczyznach przedsiębiorstwa i nie tylko. Wyszczególnić możemy kilka elementów składowych, które tworzą wizerunek innowacji, a mianowicie: związane z organizacją i strukturą pracy, technologiczne – poprawienie, usprawnienie w sposób znaczący procesu produkcyjnego, innowacje w wytworzonym towarze oraz marketingowe związane z szukaniem nowych form reklamy umożliwiającej dotarcie do szerszego grona odbiorców. W skład tego wchodzą również bezpośrednie zmiany w „charakterze” wytworzonego dobra, zmiany wzornictwa, dające nowe spojrzenie na nową gamę produktów oraz szersze ich zastosowanie .

Istniejące firmy posiadają realną możliwość otrzymania dotacji związanych z rozwojem innowacyjnym. Regionalne Programy Operacyjne są jednym ze sposobów na zdobycie środków. Najczęściej programy te są umiejscowione w czasie i mają  ściśle określone założenia. Wysokość kwoty, którą możemy otrzymać jest ściśle uzależniona od ramowych założeń i może wahać się od kilkunastu do kilkuset tysięcy złotych. Ważną czynnością o której nie można zapominać jest ustalenie tego, czy dana inwestycja, zakup, lub też zmiana w organizacji firmy  ma charakter innowacyjny. Przy realizacji dużych  programów posiadanie takiej opinii jest nieodzowne. W przypadku stwierdzenia ,że dany projekt nie spełnia tego wymogu, wniosek zostanie odrzucony. Wyznacznikiem określającym stopień nowatorstwa był okres czasu w którym  zastosowano rozwiązanie. Zasób pomysłów  z biegiem czasu ulega wyczerpaniu, a co za tym idzie, powstaje konieczność uszczegółowienia różnicujących parametrów projektu. Coraz większe znaczenie zaczynają odgrywać prace badawczo -rozwojowe jak i procesy technologiczne których wpływ ma bezpośrednie przełożenie na produkt finalny.

Innowacyjność produktowa     - polega na wprowadzeniu nowego produktu lub jego udoskonaleniu,  co w sposób znaczący  podnosi parametry techniczne  i rozszerza zakres zastosowania poszczególnych elementów. Podobnym założeniom poddane są innowacje procesowe. Trzeba brać pod uwagę ,że do innowacji nie wchodzą zmiany drugorzędowe lub te, które zmieniają charakter produktu, procesu w sposób powierzchowny (podobne rozwiązania, zmiany nie istotne)

Innowacje  organizacyjne - wiążą się z bardziej drastycznymi zmianami i odczuwalne będą przez wszystkich pracowników. Dotyczą one nie tylko organizacji miejsca pracy jak i strategii zarządzania firmą. W jej strukturze większość posunięć  organizacyjnych, realizowanych po raz pierwszy, nabierają charakteru innowacyjnego np.(nowe formy kontroli, szkoleń, dostaw i zarządzania)

Innowacje marketingowe - łączą w sobie nie tylko nowoczesne metody projektowania opakowań, samego produktu, czy też nowoczesnej reklamy. W skład marketingu w tych działaniach wchodzi również strategia cenowa, promocje jak i dystrybucja. Wszelkie tego typu działania, stanowiące nowum w funkcjonowaniu firmy, mają podłoże innowacyjności- szerzej rozumianego postępu.

Istnieje wiele czynników inicjujących procesy innowacyjne w przedsiębiorstwie. Podstawowym są cechy osobowe kadry kierowniczej a także umiejętność sprawnego poruszania się w tworze którego trzon stanowi zgrany zespół firmy. Oprócz wrodzonych cech osobowościowych  decydującym czynnikiem jest doświadczenie zawodowe.

W latach 2006 - 2009   spośród przedsiębiorstw przemysłowych  najwyższy odsetek firm innowacyjnych zanotował dział produkcji podstawowych substancji farmaceutycznych, natomiast najmniejszy dział  produkcji odzieży. W sektorze usługowym prym wiódł dział Ubezpieczeń , reasekuracji oraz funduszy emerytalnych, natomiast najniższe notowania osiągnął transport lądowy i lotniczy. Ogół przeprowadzonych innowacji zarówno w sektorze usługowym jak i w przedsiębiorstwach przemysłowych był wyższy w sektorze publicznym, niż prywatnym i dotyczył w głównej mierze innowacji procesowej, a nie produktowej.

TWOJA FIRMA - KILKA PORAD I WYJAŚNIEŃ

Wybór nazwy i logo firmy

Wybór odpowiedniej nazwy i logo (znaku graficznego) przedsiębiorstwa to jedna z istotnych decyzji, która może mieć znaczący wpływ na jego pomyślność i rozwój. Najlepiej jest, kiedy nazwa sugeruje od razu z jaką firmą mamy do czynienia - na przykład ,Salon Urody „Joanna", a nie tytko „Joanna". Najgorsza jest taka sytuacja, kiedy nazwa firmy nic nie mówi potencjalnemu klientowi lub wręcz wprowadza go w błąd. W związku z tym nie zaleca się popularnych w pewnym okresie, pozornie obco brzmiących nazw typu „Drutex", „Romex", „Janex". Zastanówmy się więc, czy nazwa „Salon Urody Joanna" spełnia powyższe wymagania. Czy taka nazwa wzbudza zaufanie? Prawdopodobnie zależy to od osobistych doświadczeń klientów.

Logo firmy powinno być logicznym graficznym uzupełnieniem nazwy firmy, a jego graficzne opracowanie logo możesz powierzyć fachowcom.

Idealna nazwa firmy powinna:

  • informować o rodzaju prowadzonej działalności
  • wzbudzać zaufanie
  • informować o zakresie oferty
  • sugerować odpowiedni stopień fachowości
  • wpadać w ucho i być łatwa do zapamiętania
  • w sposób wyraźny pozytywnie odróżniać firm od konkurencji.

„Salon Urody" sugeruje, że jest to miejsce estetycznie urządzone, o odpowiednim komforcie i wyposażeniu. W  ocenie specjalistów sugeruje także wysoki stopień fachowości personelu oraz szeroki wachlarz oferowanych usług (salon urody, czyli różne zabiegi fryzjerskie, kosmetyczne, a być może i inne związane z pielęgnacją urody). Czy taka nazwa wpada w ucho i jest łatwa do zapamiętania?  Czy taka nazwa pozytywnie odróżnia firmę od konkurencji? Na to pytanie można odpowiedzieć, że spełnia tę rotę tytko częściowo. Jeżeli porównamy taką nazwę z „Fryzjerem damskim" to z pewnością tak, ale w porównaniu z licznymi, innymi firmami, które mają w nazwie słowa „salon urody" mamy, mówiąc językiem sportowym, remis. Podsumowując, możemy uznać, że jest to nazwa właściwa, wystarczająco zbliżona do nazwy idealnej, co nie znaczy, że nie możesz mieć znacznie lepszego pomysłu na nazwę takiej firmy.

Nazwę firmy masz obowiązek stosować  w wielu momentach swojej działalności gospodarczej, a przede wszystkim:

  •  przy oznaczeniu siedziby i miejsca prowadzenia działalności oraz na pieczątkach i drukach firmowych (w obydwu wypadkach oprócz nazwy powinno się znaleźć zwięzłe określenie rodzaju działalności),
  •  nazwę (lub nazwisko i imię) musisz też umieszczać na swoich wyrobach wraz z adresem oraz informacją umożliwiającą identyfikację towaru
  • jeżeli oferujesz towary lub usługi w sprzedaży bezpośredniej lub wysyłkowej za pośrednictwem środków masowego przekazu, sieci informatycznych lub druków bezadresowych, musisz podać w ofercie przynajmniej następujące dane:
  •  oznaczenia przedsiębiorcy, czyli nazwę lub imię i nazwisko,
  •  Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP),
  • siedzibę i adres.

Wybór lokalizacji firmy

Decyzja o wyborze lokalizacji firmy może mieć kluczowe znaczenie dla jej powodzenia lub nawet przetrwania. Jak wykazały badania, lokalizacja ma istotny wpływ na poziom sprzedaży produktów lub usług firmy.

Przy wyborze lokalizacji podstawowe znaczenie ma rodzaj działalności, jaką zamierzasz prowadzić. Inne czynniki mają kluczowe znaczenie przy lokalizacji sklepów czy zakładów usługowych, gdzie istotny jest dogodny dostęp dla klientów (w tym często także wygodny parking).

Istota działania każdej firmy sprowadza się do tego, czy ma ona rynek zbytu i czy jest w stanie sprostać wymaganiom swoich klientów.

Co brać, a czego nie brać pod uwagę przy wyborze lokalizacji dla swojej firmy?

Wybierając lokalizację dla swojej firmy nie kieruj się osobistymi preferencjami, sympatiami czy sentymentami. Jest rzeczą zaskakującą, że wiele osób, wybiera miejsce działalności gospodarczej blisko swojego domu albo kupuje pomieszczenia od swojego znajomego tylko dlatego, że ten je akurat sprzedaje.

Usytuowanie firmy blisko domu jest oczywiście bardzo wygodne, ale taką ewentualność można brać pod uwagę jedynie pod warunkiem, że zyskuje się na tym więcej niż tylko własną przyjemność.

Zła lokalizacja może oznaczać, że trzeba ich będzie przyciągać przez zwiększenie nakładów na reklamę, obniżki cen i inne kosztowne posunięcia, które mogą znacznie ograniczyć zyski przedsięwzięcia, a nawet doprowadzić do porażki firmy na rynku.

Równie ważne jest zorientowanie się, gdzie działają najważniejsi konkurenci.

Wybierając miejsce własnej firmy  należy brać pod uwagę:

  • rynek zbytu dla towarów bądź usług
  • możliwość zdobycia odpowiedniej siły roboczej
  • infrastrukturę transportową
  • dostęp do surowców
  • lokalną politykę wobec biznesu
  • możliwość wynajęcia, kupienia lub zbudowania odpowiednich pomieszczeń.

Każdy przypadek powinien zostać oddzielnie rozpatrzony, a na ostateczny wybór będzie miała wpływ także, a może przede wszystkim, indywidualna skłonność konkretnego przedsiębiorcy do podejmowania ryzyka.

Wybór formy prawnej

Decydując się na założenie własnej firmy, stajemy przed dylematem wyboru jej formy prawnej.

Wybór ten pociąga za sobą konsekwencje własnościowe, podatkowe, kosztowe czy związane z odpowiedzialnością za zobowiązania. Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, którą formę prawną najlepiej wybrać, nawet przy określonym rodzaju działalności. Każda z nich ma pewne zalety i wady oraz swoją specyfikę.

Przy wyborze formy działalności należy brać pod uwagę przede wszystkim:

• rodzaj działalności,

• liczbę wspólników,

• skalę działalności,

• odpowiedzialność za zobowiązania firmy,

• formę opodatkowania/rodzaj prowadzonej księgowości, • wpływ na podejmowanie decyzji,

• koszty założenia,

• sposoby pozyskiwania kapitału.

Spośród wymienionych elementów kieruj się tymi, które mają dla ciebie największe znaczenie. Pierwsze pytanie, na które musisz sobie odpowiedzieć to czy chcesz działać samodzielnie czy w spółce. Dla osób pragnących działać samodzielnie najprostszą formą jest firma jednoosobowa, prowadzona na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Jeżeli jednak chcesz prowadzić firmę ze wspólnikiem lub wspólnikami, wybierz jedną ze spółek.

 W Polsce można zakładać:

- spółki osobowe:

• cywilną

• jawną

• partnerską

• komandytową

• komandytowo-akcyjną

oraz

- spółki kapitałowe

• z ograniczoną odpowiedzialnością

• akcyjną.

Powstanie i działalność spółki cywilnej reguluje kodeks cywilny. Podstawą funkcjonowania pozostałych spółek jest Kodeks Spółek Handlowych; spółki te muszą być zgłoszone do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS).

Firma jednoosobowa - wpis do ewidencji działalności gospodarczej

Jest to najłatwiejszy, najtańszy i najpowszechniejszy sposób na założenie firmy, godny polecenia dla osób stawiających pierwsze kroki w biznesie.

Zalety:

• najniższy koszt założeniu

• brak uciążliwych formalności przy zakładaniu, rozszerzaniu i likwidacji działalności (czynności te wykonywane są w urzędzie gminy lub urzędzie miasta)

 • elastyczność jednoosobowego zarządzania.

Wady:

• odpowiedzialność za zobowiązania firmy całym majątkiem osobistym

• brak możliwości pozyskania kapitału przez przyjęcie nowego wspólnika.

Nazwa firmy osoby fizycznej musi zawierać jej imię i nazwisko

 

Spółka cywilna

Jeśli chcesz prowadzić działalność ze wspólnikiem lub wspólnikami, to najprostszą formą spółki jest spółka cywilna.). Umowa spółki powinna być zawarta na piśmie.

Spółka cywilna powinna być oznaczona imionami i nazwiskami wspólników, ale prowadzone przez nią przedsiębiorstwo może mieć dowolną nazwę.

Zalety:

• niski koszt założenia

• brak uciążliwych formalności przy zakładaniu, rozszerzaniu lub likwidacji działalności

(czynności te wykonywane są w urzędzie gminy lub miasta)

• duża dowolność w kształtowaniu postanowień umowy spółki

• brak wymogów prawnych co do rodzaju i wielkości wnoszonych wkładów

Wady:

• solidarna odpowiedzialność wspólników za zobowiązania firmy całym majątkiem osobistym

• brak możliwości zaciągania zobowiązań i nabywania uprawnień przez spółkę (mogą to robić poszczególni wspólnicy).

Do prowadzenia spraw spółki jest uprawniony (a także zobowiązany) każdy ze wspólników. Podobnie jak w jednoosobowej działalności gospodarczej, w spółce cywilnej nie występuje wynagrodzenie dla wspólników, a jedynie udział w zyskach.

Przy odpowiednich dochodach istnieje również możliwość przekształcenia spółki cywilnej w inną dowolną spółkę handlową.

Spółka jawna

Spółka jawna jest najbardziej podobna do spółki cywilnej ze wszystkich pozostałych spółek, wymaga ona jednak dla swojej ważności zawarcia umowy na piśmie oraz wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Umowa ta może być kształtowana z dużą swobodą. Może ona na przykład wyłączyć wspólnika (wspólników) z reprezentacji spółki. W tych kwestiach, które nie zostały zapisane w umowie spółki, stosuje się przepisy kodeksu spółek handlowych. Umowa spółki jawnej musi obowiązkowo zawierać:

• nazwę i siedzibę firmy,

• wkłady wnoszone przez każdego ze wspólników i ich wartość (może ona być dowolna),

• przedmiot działalności spółki,

• czas trwania spółki.

Zawarcie umowy spółki nie powoduje jednak jeszcze jej powstania, powstaje ona z chwilą wpisu do rejestru.

Nazwa spółki jawnej powinna zawierać nazwiska albo nazwy firm wszystkich wspólników, kilku wspólników lub jednego z nich oraz dodatkowo oznaczenie „spółka jawna".

Zalety:

• stosunkowo niski koszt założenia

• brak określonych wymagań dotyczących kapitału zakładowego spółki

• duża dowolność w kształtowaniu postanowień umowy spółki

• możliwość ujawnienia w nazwie firmy nazwiska tylko jednego wspólnika (np. Jan Kowalski spółka).

Wady:

• solidarna odpowiedzialność wspólników za zobowiązania firmy całym majątkiem osobistym, jeśli zobowiązania nie można zaspokoić z majątku spółki

 • koszt rejestracji w KRS-ie.

Spółka partnerska

Spółka partnerska jest spółką osobową utworzoną przez wspólników (zwanych partnerami) w celu wykonywania wolnego zawodu (lub więcej niż jednego wolnego zawodu - jeżeli nie zabraniają tego inne przepisy) pod wspólną firmą. Jest to więc jedyna forma działalności gospodarczej, która nie jest dostępna dla wszystkich. Partnerami w spółce mogą być wyłącznie osoby fizyczne uprawnione do wykonywania następujących zawodów: adwokata, aptekarza, architekta, biegłego rewidenta, brokera ubezpieczeniowego, doradcy podatkowego, księgowego, maklera papierów wartościowych, doradcy inwestycyjnego, inżyniera budownictwa, lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, notariusza, pielęgniarki, położnej, radcy prawnego, rzecznika patentowego, rzeczoznawcy majątkowego i tłumacza przysięgłego. Dodatkowo lista ta może być rozszerzana w odrębnych ustawach.

Zalety:

• brak określonych wymagań dotyczących kapitału spółki

• ograniczenie odpowiedzialności za zobowiązania powstałe w wykonywaniu działalności przez innych partnerów

• jednoznaczne określenie rodzaju działalności spółki w nazwie

• możliwość ujawnienia w nazwie firmy nazwiska tylko jednego wspólnika (np. tylko tego

o znanym nazwisku).

Wady:

• możliwość działalności spółki wyłącznie

w zakresie wykonywania zawodu partnerów

• wymóg sporządzenia umowy w postaci aktu notarialnego, co wiąże się z koniecznością poniesienia opłaty z tego tytułu

• koszt rejestracji w KRS-ie.

Do powstania spółki partnerskiej konieczne jest sporządzenie umowy spółki w formie aktu notarialnego oraz wpisanie spółki do rejestru przedsiębiorców (KRS). Umowa spółki powinna zawierać przynajmniej:

  •  określenie wolnego zawodu wykonywanego przez partnerów w ramach spółki,
  •  przedmiot działalności spółki,
  • nazwiska i imiona partnerów, którzy ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki (w przypadku, gdy umowa ta przewiduje, że jeden lub więcej partnerów godzi się
  • na ponoszenie odpowiedzialności tak jak wspólnik spółki jawnej),
  • w przypadku, gdy spółkę reprezentują tylko niektórzy partnerzy, nazwiska i imiona tych partnerów,
  •  firmę i siedzibę spółki, przy czym firma (nazwa) powinna zawierać nazwisko przynajmniej jednego partnera z dodatkiem „i partner", „i partnerzy"
  • albo „spółka partnerska" oraz oznaczenie zawodu wykonywanego w spółce (np. „Banaszak i partnerzy - doradcy podatkowi"), przy czym dopuszczalne jest używanie skrótu „sp. p.",
  •  czas trwania spółki, jeżeli jest oznaczony, . określenie wkładów wnoszonych przez każdego partnera i ich wartość.

Spółka odpowiada całym majątkiem za swoje zobowiązania, natomiast partnerzy odpowiadają osobiście (a więc ze swojego prywatnego majątku) tylko za swoje działania, a nie za błędy innych wspólników, czyli:

• za swoje działania zawodowe,

• za pracowników, którzy podlegają ich kierownictwu,

• za zobowiązania spółki nie związane ze świadczeniem konkretnych usług.

Tylko partner, który przyjmie nieograniczoną odpowiedzialność - taką, jaką ponosi wspólnik spółki jawnej, będzie odpowiadał za wszystkie zobowiązania spółki i pozostałych partnerów.

Każdy partner ma prawo reprezentować spółkę samodzielnie, chyba że umowa spółki stanowi inaczej (określając, że spółkę reprezentują tylko niektórzy partnerzy). Umowa spółki partnerskiej może też przewidywać, że prowadzenie spraw i reprezentowanie spółki powierza się zarządowi.

Spółka nie ma osobowości prawnej, podlega więc opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych.

Spółka komandytowa

Ten rodzaj spółki nie jest jeszcze w Polsce popularny, chociaż jej znaczenie w ostatnich latach rośnie. Spółka komandytowa to spółka, w której co najmniej jeden wspólnik odpowiada za jej zobowiązania bez ograniczenia, czyli całym swoim majątkiem (komplementariusz).

Zalety:

• brak określonych wymagań dotyczących sumy komandytowej

• ograniczenie odpowiedzialności komandytariusza

za zobowiązania  do wysokości sumy komandytowej

• możliwość działania komandytariuszy w imieniu spółki wyłącznie w charakterze pełnomocników

Wady:

• wymóg sporządzenia umowy w postaci aktu notarialnego, co wiąże się z koniecznością poniesienia opłaty z tego tytułu

• konieczność prowadzenia tzw. pełnej księgowości

• koszt rejestracji w KRS-ie.

Spółka komandytowo-akcyjna

Spółka przeznaczona jest do działalności w większym rozmiarze. Inaczej niż w opisanych powyżej spółkach osobowych - wymaga kapitału zakładowego w kwocie przynajmniej 50 000 zł i działa nie na podstawie umowy, a statutu, większe są też wymogi formalne.

Co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia, czyli całym swoim majątkiem (komplementariusz), a co najmniej jeden wspólnik jest akcjonariuszem i nie odpowiada za zobowiązania spółki wobec jej wierzycieli. Akcjonariusz jest obowiązany jedynie do świadczeń określonych w statucie. Akcjonariusz odpowiada jednak całym swoim majątkiem, jeśli jego nazwisko lub firma zostanie ujawnione w nazwie spółki komandytowo-akcyjnej, oraz za zobowiązania spółki powstałe w wyniku wykonania za spółkę czynności prawnej, jeżeli nie ujawnił swojego pełnomocnictwa, działał bez pełnomocnictwa lub przekroczył jego zakres.

Zalety:

• dla akcjonariusza – wyłączenie odpówiedzia1noci za zobowiązania spółki

• możliwość pozyskiwania kapitału poprzez emisję akcji

• dla komplementariuszy – decydujący wpływ na działania spółki bez konieczności

uczestniczenia w pokryciu kapitału zakładowego.

Wady:

• wysoki minimalny kapitał zakładowy

• wymóg sporządzenia umowy w postaci aktu notarialnego

• konieczność prowadzenia tzw. pełnej księgowości

• dla komplementariuszy – odpowiedzialność za zobowiązania spółki całym swoim majątkiem.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

Jest wygodną formą prowadzenia działalności zarówno na małą, jak i na dużą skalę, jest to jedyna spółka, która może być jednoosobowa – może ją utworzyć jedna (lub więcej) osoba fizyczna bądź prawna (ale nie może to być inna jednoosobowa spółka z o.o.). Jest szczególnie godna polecenia, gdy planowane przedsięwzięcie jest ryzykowne – ponieważ spółka odpowiada za swoje zobowiązania całym majątkiem, natomiast wspólnicy za zobowiązania spółki nie odpowiadają, ryzykują jedynie utratę swoich udziałów.

Minimalny wymagany kapitał zakładowy dla tego rodzaju spółki wynosi 50 000 PLN.

Zalety:

• wyłączenie odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania spółki

• możliwość  pozyskiwania kapitału poprzez przyjęcie nowego wspólnika

• możliwość pokrycia udziału wkładem rzeczowym.

Wady:

• wysoki minimalny kapitał zakładowy

• wymóg sporządzenia umowy w postaci aktu notarialnego

• konieczność prowadzenia tzw. pełnej księgowości.

W imieniu spółki działa jej zarząd (mogą to być wspólnicy lub inne osoby). Sposób reprezentacji spółki określa umowa spółki (a jeśli nie, to kodeks spółek handlowych).

Pozostałymi organami spółki są: rada nadzorcza (albo komisja rewizyjna) oraz zgromadzenie wspólników (najwyższy organ władzy). Rada nadzorcza (albo komisja rewizyjna) musi być ustanowiona tylko wówczas, gdy kapitał zakładowy jest większy niż 500 000 zł, a wspólników jest więcej niż 25; W pozostałych przypadkach może być, ale nie musi.

Spółka akcyjna

Jest to najbardziej złożona forma spółki handlowej, przeznaczona do działań na największą skalę, dla realizacji przedsięwzięć przekraczających możliwości finansowe lub organizacyjne jednej osoby lub firmy (minimalny kapitał zakładowy to 500 000 zł.). Aktem założycielskim jest statut. Wobec spółki istnieje szereg złożonych wymogów formalnych. jest to jedyna dostępna forma prawna dla prywatnych banków, zakładów ubezpieczeń, funduszy powierniczych, ale nie jest to odpowiednia forma prawna dla początkującego przedsiębiorcy.

Zalety:

• wyłączenie odpowiedzialności akcjonariuszy za zobowiązania spółki (nawet podatkowe)

• możliwość pozyskiwania kapitału poprzez emisje akcji i inne instrumenty finansowe

• łatwe sprawdzanie wiarygodności spółki przez potencjalnych kontrahentów – dane finansowe spółki są jawne.

Wady:

• bardzo wysoki minimalny kapitał zakładowy

• drogi, czasochłonny i skomplikowany proces rejestracji

• konieczność prowadzenia tzw. pełnej księgowości

• duże wymagania formalne

• konieczność zatrudniania specjalistycznej obsługi prawnej i finansowej

• brak wpływu na działalność spółki przez mniejszych akcjonariuszy   

• skomplikowany proces likwidacji.

Powrót...

Lider przedsiębiorczości

Jest to cykliczna impreza, konkurs stanowiący integralną część Ogólnopolskiego Forum Gospodarczego. Tematyka poruszanych zagadnień obejmuje w dużej mierze problematykę małej i średniej przedsiębiorczości, jej rozwoju oraz współpracy z samorządem terytorialnym, instytucjami wspierającymi środowisko przedsiębiorców. Nadanie tytułu Lidera Przedsiębiorczości nierozerwalnie związane jest z prestiżem. Honorowym tytułem odznaczane są  dynamicznie rozwijające się firmy, posiadające znaczący potencjał rozwojowy oraz cechujące się uczciwością , rzetelnością w stosunku do klientów jak i partnerów. Jest to „nagroda” nadawana corocznie kilkunastu firmom, które uprzednio nominowane zostały przez organizacje przedsiębiorców, organizatorów   jak i sponsorów. Wyróżnienie stanowi wizytówkę firmy ułatwiającą dalszą ewolucję, nawiązywanie współpracy oraz  dającej gwarancję przyszłemu kontrahentowi na odniesienie wspólnego sukcesu.